Kamp x 2

Ek is onlangs gebyt deur ‘n gogga wat mens nogals duur kan kos as jy nie mooi te werk gaan nie.  Die kamp gogga.  As kind het ons baie rondgetoer vir vakansie, en baie plekke gesien, maar nooit gekamp nie.  Ek is egter mal oor die hele buite slaap, buite kosmaak en buite kuier idee.  Noem my maar ‘n kind van Afrika.

Terwyl ek egter nog altyd die meeste goed geleen het as ek gaan kamp, het ek nou vir my goedjies van my eie begin aanskaf, onder andere ‘n awesome tent!  Wat ek so baie van hom hou is dat hy baie eerlik is.  Hy claim dat dit 2 sekondes vat om hom op te slaan, en wragtag!  Hy het my amper plat geslaan in die 2 sekondes, maar niemand het gesien nie, so ons praat ook nie verder daaroor nie.  Dis bietjie meer na 20 sekondes om hom op te slaan, maar ook nie so moeilik nie, so ek is baie happy.

‘n Week terug gaan kamp ek toe saam met sus, swaer en die tweeling.  Die weervoorspelling lyk goed, ek pak sommer alles in die kar die vorige aand want die kampterrein is naby aan my werk. Kindle gecharge, genoeg drinkgoed, wat meer kan mens voor vra!

As jy die kort opsomming soek, here goes:  Die Vrydagaand het goed gegaan, behalwe dat dit geklink het of daar ‘n groep mans reg voor ons tente sit en kuier… tot dit begin om kliphard te reën! Die Saterdag het ons heerlik gekuier en die aand ‘n kampvuur konsert deur die tweeling geniet.  Behalwe dat daar nie ‘n vuur was nie, want ons het almal by een tent ingebondel teen die koue en die bure het gedink my suster hulle het die een van die tweeling gesteel. En Sondag was goed ten spyte van Olivia wat besluit het sy hou nie baie van Route 44 nie en ek my GROOT bier baie vinnig moes sluk.

Dit klink dalk of ons bietjie ongeluk getref het, maar die lag en lekker was baie meer as die bietjie baie reën, die koue en die bure.

Die oomblik wat my egter die meeste laat lag het was natuurlik in die ablusie blokke.  Ek en die tweeling het ‘n uitstappie gevat na die speelparkie.  Hulle is heel ok om te hanteer so saam, maar toe ek besef dat ek nou, en nie ‘n oomblik later nie, moet toilet toe gaan, toe besef ek hoekom mense ‘n nanny het, of hoekom ouers in pare kom!

Die eerste keer toe dit gebeur, toe los ek hulle twee net buite die deur en roep heeltyd hulle name.  Eers het hulle mooi saamgespeel en teruggeroep, maar hulle het later seker gedink ek is bietjie mal, en bly toe stil.  Ek worry toe want is bang iemand vat hulle, so moes halfpad die proses kortknip om hulle te gaan soek.

Toe ek dus weer badkamer toe moet gaan, met altwee (en hulle poppe), toe besluit ek dan vat ek hulle maar saam in die cubicle in.  Nou kan ek net noem, hulle is besig met potty training, maar het gelukkig hierdie naweek doeke gedra, wat dit baie makliker gemaak het!

So is ons al drie in die cubicle in.  Eintlik al 5, want die poppe moet ook saam.  Ek laat hulle almal teen die deur staan sodat ek darem my ding met ‘n effense mate van privaatheid kan doen.  Wat ek egter nie verwag het nie is die applous en uitroepe van “mooi!” toe hulle sien/hoor hoe mooi ek die pot gebruik!

Party dae weet ek wragtag nie hoe ouers dit doen nie!

En as jy dalk die persoon in die cubicle langs my was… Ek het jou hoor lag…

Die New World

1526929_10151805931971570_1660314504_n‘n Ruk gelede het ek taamlik afgeskaal op ‘n klomp goed.  Hulle noem dit “minimalism”, waar jy ontslae raak van die goed in jou lewe wat geld kos en spasie opneem, sonder dat dit jou werklik gelukkig maak. Hier is die link, sommer vir interessantheid.

Nou deel van hierdie proses was ook om my pragtige, luukse kar (waaroor ek al selfs geblog het!) in te ruil vir iets goedkoper en kleiner.  Ek sal eerlik met jou wees, ek mis daai pragtige gevaarte, hy was beeldskoon, maar ek het dit nie nodig gehad nie, en buiten vir my paaiement, bande en onderhoud wat nou die helfte is van wat dit was, ry ek ook baie gemaklik ‘n maand uit op ‘n R1000 se petrol.  Maar hy bly maar vrek klein, en ek lyk waarskynlik soos ‘n walvis wat in ‘n perlemoendop probeer wegkruip.

Die kleingeit is egter nie altyd so sleg nie. Ek kan byvoorbeeld gemaklik op die halwe parkeerplek by Spar stop en met sy klein enjin is dit baie moeilik om die spoedgrens oor te steek. Mens moet net positief bly!

Die ander dag toe moet ek na werk vir ‘n afspraak gaan by ‘n winkelsentrum daar in die suide.  Net om die vorige sin hardop te sê maak my sommer bietjie benoud.  Kyk, ek is gewoond aan die noorde se breë paaie en duidelike aanwysigings van hoe om in ‘n parkeerarea in te kom.  Nie die doolhof speletjies en super nou paaie in die suide nie.  Maar ek is mooi beduie van regs daar, links daar en dan weer regs… en met daai aanwysigings behoort ek blykbaar reg binne in ‘n perfekte parkeerplek in te ry.

So ry ek toe, prewel sommer hardop die aanwysigings.  Selfs in my super klein karretjie is die rit ‘n benoude besigheid en ek moet myself so nou en dan herinner om net asem te haal… iets in my bly vir my sê ek gaan makliker deur ‘n gapingtjie kom as ek my asem inhou!

Die volgende oomblik besef ek dat ek eintlik al verby die afrit is, maar vat toe dadelik die volgende een en omdat my brein so geprogrammeer is tydens die rit, doen ek ‘n pragtige regs, links, regs.  En ry in ‘n ander wêreld in…

Die pad onder my het verander in ‘n spierwit, blink iets….  Alles blink… Mense, almal in dieselfde klere staan op aan weerskante van my en staar my aan.  En ek?  Ek maak asof dit alles doodnormaal is, en hou aan met ry.  Daar is immers ‘n parkeerplek aan die einde belowe!

En die volgende oomblik is ek uit hierdie New World plek, en staan ek in ‘n tipe van kampie langs ‘n treinspoor, tussen ‘n klomp karre.  Wel, actually kan jy dit nie karre noem nie, ek meen, hulle is so groot, ek kan nie sien hoe ‘n average size persoon by hulle gaan kan inklim nie!  En daar is wragtag parkeerplek.  Maar iets sê vir my dat dit nie vir my bedoel is nie.

Ek draai toe maar om, en gaan weer die New World binne… Die keer waai een van die skare vir my, die res lyk of hulle lag.  En ek?  Ek maak asof dit alles doodnormaal is, en hou aan met ry.

Nou teen die tyd dink jy seker al dat ek die kluts kwyt is, of baie gedrink het voor ek hierdie storie geskryf het.  Wel, nee.  Sien, almal maak seker maar iewers in hulle lewe ‘n fout (veral in jou kar) wat jy eers weke later oor kan praat.  Daai fout wat jou ‘bliksem’ (of iets ergers) laat sê net nadat jy dit gemaak het.  Party mense stamp hulle kar, ander ry ingedagte oor ‘n rooi lig en party beland verkeerd om in ‘n one-way.

Ek doen nie daai nie, altans, nie wat ek van weet nie.  Ek?  Ek ry by ‘n Jeep dealership se voordeur in, dwarsdeur die showroom, dwarsdeur die workshop (dis waar die mense opgestaan het) reguit tot in die agterplaas waar die gevaartes gewas word… met my baba karretjie.

Ek het nie NET ‘bliksem’ gesê daai dag nie…

PS: Weet enigiemand dalk of Jeep my karretjie as ‘n trade-in sal vat? Vra maar net.

Badspeelgoed

Oor hierdie Kerstyd het ek weer die voorreg gehad om ‘n bietjie tyd saam met familie en24-12-15 (15) vriende te kon deurbring, en buiten vir die geweldig baie, en lekker kos was daar ook die lekker lag en gesels, en dinge doen wat soms verlore gaan in die allerdaagse gejaag.

Ek is natuurlik ook in die baie bevoorregte posisie om tannie van 3 te wees, en wat ‘n absolute vreugde is dit nie!  Adriaan lyk of hy heel happy is om my as tannie te hê, en die tweeling is nou al op ‘n punt waar hulle lang gesprekke met my voer en selfs argumenteer.

Tydens hierdie verskriklike kort tydjie (letterlik 3 aande!) wat ek vakansie kon noem, word ek toe die amptelike badtyd bestuurder van die tweeling.  Beste job ooit!! Hulle is mal oor bad, en as ek hulle nie vinnig genoeg uittrek nie sal hulle sommer maklik met klere en al inklim.

Nou die van julle wat al daar was sal weet dat die onderste badkamer by die strandhuis ‘n genuine kindervriendelike outjie is.  Daar is Nemo’s orals, en die mure is so ‘n bright oranje dat dit ‘n goeie idee is om jou sonbril saam te vat vir die eerste rondte in die oggend.  Daar is ook badspeelgoed, onder andere ‘n Nemo en dan ‘n paar outjies wat ek vermoed deur McDonald’s versprei is.

Daai speelgoed kan egter ‘n bietjie gagga raak na ‘n tydjie, veral as jy die water binne los, en daarom is daar ‘n reël dat jy elke speeding wat jy gebruik eers moet ‘uitspuit’ voor jy jou badtyd as voltooi kan sien.  In kort, squeeze al die water uit by die gaatjie.  En ja, dit geld vir grootmense ook.

Elke bestuurder het egter ook ‘n assistent, en ek het elke aand ‘n ander lid van die gesin gehad om my by te staan met die proses… Glo my, twee van dieselfde ouderdom is baie moeiliker as ander situasies.

Gisteraand toe is dit my ma se beurt.  Ons het op al die nodige plekke gewas en ook bietjie gespeel en grappies gemaak.  Toe word die speelgoed se water uitgedruk en toegevou in handdoeke dra ons hulle na die kamer om aan te trek.  Hulle mamma het darem elke keer vir ons die regte klere, doeke en ander middele reg neergesit vir gebruik.

En dis toe ek vir Emily net klaar afgedroog het, en my hand uitsteek na die poeier dat ek dit sien…. Daar loop water uit by die gaatjie!!  My ma staan so en lag, sy probeer beduie hoe ek dit moet keer en dat ek asseblief NIE die handdoek moet wegvat nie!

Jy’t reg geraai ja…. My eerste reaksie was ook dat ek AL die speelgoed se water uitgedruk het, maar wragtag hierdie een vergeet het!

Aan die tweeling, tannie Del is jammer….

Aan Adriaan, don’t even think about it….

Sussie kraam… amper!

baby_under_tableSo baba sussie gaan binnekort haar eie babatjie hê! Ek kla gladnie, dit is heerlik om ‘n tannie te wees en die tweeling en ek het ‘n goeie verstandhouding: Ek sal jou doek omruil en Teletubbies saam met jou kyk, maar as jy moeilik is dan gee ek jou terug. En voor jy dink dat dit dalk wreed klink… ek hoef hulle nog nooit terug te gegee het nie!

Baba sussie is egter nou in die doodsnikke van weke tel. Ek verstaan dit nie so mooi nie, maar dink dit het iets met hormone te doen. As iemand my vra “hoe vêr is jy?” is my antwoord gewoonlik iets soos ”ek is amper klaar” of “drie kilometer”. Nie “dit sal Vrydag 26 weke wees” nie! Weird!

Anyway, baba sussie verjaar toe ook onlangs en soos die gebruik is gaan ons uit vir ete. Sussie kies BBQ steakhouse, want ons was baie lanklaas daar gewees en kan nie meer onthou hoe die kos proe nie! Ons sussies het almal daar gewerk, so dit het nog ‘n bietjie sentimentele waarde ook.

Nou ons gesin se groei was verseker die afgelope paar jaar beter as die land se ekonomie, so ons pas nou ook nie meer lekker om ‘n klein tafeltjie nie en land toe by ‘n redelik kasarm van ‘n tafel in die restaurant. Dit is boonop ‘n Saterdagaand naby payday, en die restaurant is redelik vol. In fact, dit voel amper of ons reg binne in die speelarea van ‘n kleinerige Spur sit, daar is bitter baie kinders!

Ons bestel die drinkgoed, bekyk die spyskaarte en raak aan die gesels oor babas, babas en babas. Tussendeur word random onderwerpe soos Land Rovers en die styging van vleispryse aangeraak voor daar weer teruggekeer word na babas en baba sussie se naderende kraam datum.

Ons sit nog so en praat (waarskynlik oor babas) toe baba sussie ewe skielik ‘n gilletjie gee, afkyk en ‘n enkele sin uiter: “hiers ‘n kind hier onder!”. Ek sluk amper my wyn met glas en al in, ma kyk verward rond, middel sus se mond gaan oop en pa se gesig lyk of daar ‘n duisend gedagte gelyk deur sy kop flits.

In enkele sekondes gaan ons almal deur die 5 stadiums van trauma, van ontkenning tot by aanvaarding. Baba sussie kraam… net na payday… in ‘n vol restaurant waar dit ‘n halfuur neem om water te kook (want hulle kan net 1 mikrogolf op ‘n slag gebruik). En almal weet jy het warm water en handdoeke nodig tydens ‘n kraam!

Die hele kraamproses is toe blykbaar heelwat vinniger as wat hulle jou in standard 9 Biologie wys, want onder die tafel pop ‘n taamlike opgeskote dogtertjie uit, netjies aangetrek met bokstertjies. Sy lyk ‘n bietjie verwilderd en met die kyk wat sy vir baba sussie gee kon mens nogals maklik dink dat sy nou net die trauma van geboorte deurgemaak het.

Sy verdwyn egter tussen die res van die mense en vir ‘n oomblik staar ons stom na baba sussie. Sy giggel en neem ‘n slukkie water. Ons kos arriveer en die amper kraam is dadelik vergete.

Ai ou baba sussie! My wens vir jou is dat dit regtig so maklik sal gaan!

As grootte saak maak… (Size Matters!)

GPs2[1]Ek is tans op daai aaklige, maar nietemin dankbare stadium van gewigsverlies waar jy so tussenin sizes is.  Jy is nie helemal seker wat jou grootte môre gaan wees nie, en moenie dink as hy jou vanaand gaan pas gaan jy hom more kan aantrek nie.  Baie dodgy ek sê jou!

Dit gebeur toe nou so dat ek my netjiese swart broek moet aantrek vir ‘n geleentheid en na ‘n effense soektog moet ek ontdek dat hy slegs gaan werk as ek nog ‘n persoon kry om hom saam met my te dra.  Hy bied ook nie eers die opsie van ‘n belt nie, so winkels toe met my vir ‘n ander broek.

My timing is egter taamlik pateties en ek eindig op ‘n Saterdagoggend rondom payday in die winkels.  Die rye is kilometers lank, kinders skree en daar is mense orals… so baie mense.  Toe ek dus ‘n netjiese, swart broek sien in die grootte wat ek DINK ek nou behoort te wees, is daar nie tyd vir aanpas nie, ek betaal, en skiet huistoe.

En toe pas hy nie.

Die bleddie broek is met letterlik ‘n sentimeter te klein rondom my maag.  Ek kry hom ook maklik aan in die oggend, maar gladnie in die aand nie.  En ek moet hom in die aand dra, so iets moet gedoen word.  Vir die volgende twee weke probeer ek alles.  Ek eet so min dat ek van kos begin droom, of dalk was dit eerder hallusinasies.  Ek doen sit-ups en gebruik die vibrashape en hoop maar my bure verstaan.  Ek drink selfs groentee… en ek haaaaat groentee.

En die dag van die funksie wil die broek nogsteeds nie pas nie.

Helemal raadop vaar ek die oggend weer die winkels in, om ‘n broek te kry wat pas, of enige alternatief wat sal maak dat ek nie vir die res van my lewe in skande hoef te leef nie.  Met 5 swart broeke vaar ek die aantrekhokkies by Edgars in (want ek het ‘n rekening daar, so kan darem afbetaal).  En ek pas in al 5 en moet toe besluit watter een gaan my die beste laat voel.  Dis toe ek sien die een se label sê ‘petite’ dat ek besluit hierdie is ‘n broek wat nie net die regte grootte is nie, maar ook my selfbeeld ‘n geweldige hupstoot gaan gee.  Ek dink nie ek was al ooit in my lewe ‘n ‘petite’ size gewees nie!!

Met die stap na die till om te betaal loop ek verby die onderklere afdeling.  Ek het nie regtig onderklere nodig nie, maar die advertensie by die een spesifieke paar vang my oog.  Dit is dalk al wat ek nodig het om daai broek by die huis te laat pas.  Wel, volgens die advertensie is dit beslis wat ek nodig het!  So aangesien dit heelwat goedkoper is as die ‘petite’ swart broek, hang ek hom terug, en neem toe die hanger met hierdie onderklere.  Is sommer gelukkig toe ek sien dat dit twee pare insluit, en die grootte is dieselfde as my normale onderklere EN dit is seamless!  Ek loop sielsgelukkig na die betaalpunt.

Die normale reël geld blykbaar ook hier, hoe meer mense in die ry, hoe minder mense wat die tills beman.  Teen die tyd wat ek voor kom is daar 2 dames wat hierdie diens lewer, en seker 15 mense in die ry agter my.

Ek het egter skaars my item op die toonbank gesit, of ‘n mini pandemonium bars los.  Die vrou agter die till het die hanger uitgehaal, en ten aanskoue van almal lig sy die effens onooglike, maar vreeslik praktiese onderklere in die lug op en verklaar luidkeels dat dit te groot is.  “Too big for you, this is my size”  Ek probeer myself onsigbaar maak, maar is nou ook nognie SO klein nie.

Asof die public display van my onderklere nie genoeg is nie roep hierdie dame haar vriendin wat die ander till beman.  In Xhosa, en met die onderklere steeds in die lug bespreek hulle hoe ek daarin gaan lyk.  Ek is teen die tyd bloedrooi, en vra die vrou of ek dit asb kan gaan omruil, dan nou maar vir ‘n kleiner nommer.  “I’ll wait for you” verklaar sy, en ek spring daar weg met die hoop dat die ander vrou AL die mense agter my klaar gehelp kry voor ek terugkom.

Tot my ontsteltenis moet ek toe ontdek dat daar nie ‘n size kleiner is nie.  Daar is wel 2 nommers kleiner.  Bogger dit, besluit ek.  Daai vrou agter die till is groot, en as daai haar size is kan hierdie my size wees.

Met die nuwe, kleiner maar steeds onooglike, dog praktiese onderklere kom ek terug by die till.  Dieselfde mense staan steeds in die ry, en ek oorweeg dit om vir die ander vrou te vra of sy enigsins iets gedoen het terwyl ek weg was!  En pleks ek dit gedoen het, man, ek moes sommer aangedring het om met haar bestuurder te praat!

Want sy verlaat haar pos, en sluit haar aan by die dame wat my help.  Saam leun hulle oor die toonbank, met die nuwe, kleiner onderklere in die lug en betrag my ‘onderstel’ vanuit alle hoeke, lig selfs my bloes so effens om beter te sien, voordat hulle blykbaar moed opgee en ek net ‘n waarskuwing kry dat ek dit nie kan terugbring as dit nie pas nie.

Nou ek verstaan nognie so lekker Xhosa nie, so is nie seker of hulle gedink het die nuwe, kleiner onderklere is steeds te groot, of dalk te klein nie.  Al wat ek weet is dat ek daai aand in die broek kon pas!  En dat ek vir die eerste keer in my lewe in ‘n ‘petite’ broek gepas het!  En dan maak die ander goed nie eintlik so erg saak nie.

Shooting Blanks

So noudat ek almal se aandag het moet ek ongelukkig die oorgrote meerderheid van julle teleurstel. Nee, daar is geen baba planne in die nabye toekoms nie, en nee, ek het nie ‘n wapen aangeskaf nie. Alhoewel ek dit party dae nogals sterk oorweeg. Die wapen natuurlik.

Elke nou en dan kry ek hierdie oefen gier wat my oorval. Dan gaan draf ek ‘n paar km’s, of ek trap ‘n fiets stukkend, of ek hardloop die blok se trappe ‘n paar keer uit. Maar dit doen ek nie meer nie want die oulike ou oorkant dink deesdae ek is bietjie mal met die trap hollery en loop sulke wye sirkels om my.

Een oefening wat ek egter baie geniet is Taebo. Lank terug het ek altyd die klasse by die gym bygewoon, net een keer ‘n week, want jy is so styf die volgende week, jy ry nie eers verby die gym nie.

Maar so het ek vir my die dvd gekry van ‘n ene meneer Billy Blanks. Hy is fiks en gespierd, en bied die klasse vir jou sommer so op jou tv aan, sonder enige snaakse kyke van klasmaats. En hy is ‘n wonderlike motiveerder. Hy praat mooi met jou, nie soos daai boot camp tipe vrou van die klasse destyds nie. Sy het gedink gehoop aangedring daarop dat ek my eie ore kan afskop.

En ek was bitterlik beindruk met die dvd. Daar is ‘n 8 minute klas op wat perfek by ‘n besige lewe pas. Almal van ons kan tog 8 minute afstaan om so fiks en soepel soos Billy Blanks te wees!

Net jammer dat Billy Blanks ‘n opperse leuenaar is. Ek weet nie op watter horlosie hy sy 8 minute gemeet het nie, maar dit is ‘n volle 13 minute lank op my horlosie. Plus 42 sekondes! ‘n Leeftyd as dit by oefeninge kom!

Mnr Blanks se 8 minute het my al die belangrikste openingstoneel van 7de Laan laat mis. Dit het al die ys laat smelt in my wyn. En dit maak my net lekker moerig. Want moenie vir my laat dink ek gaan vir 8 minute oefen en dan verneuk jy my met 5 minute en 42 sekondes nie!

Iewers het ek egter vrede gemaak met Mnr Blanks se swak tydsbestuur, en vir die 8 op die dvd gaan doodkrap en reg ingeskryf. Nou was ek darem voorbereid vir sy manewales en kon ek my program ook beter beplan.

Een aand skuif ek toe weer die koffietafel uit die pad, oefenklere aan, dvd in die player. Ek is reg vir die 13 minute en 42 sekondes se hard oefen, ek meen, die gier het my immers nou gepak en dis tog gerieflike in jou eie tv kamer.

Ek skop en slaan en skop en slaan na denkbeeldige goed in die lug toe ‘n amborstigheid my skielik oorval, en ek halfpad deur die een roetine op my bank neerval. Ek gryp my botteltjie water, haal diep asem en bekyk die spulletjie op die tv so wat op en af spring.

Mnr Blanks draai om, kyk my reg in die oë daar waar ek skuins op die bank lê en sê: “That was brilliant, awesome job!”

Ek weet nie mooi waar daai dvd op die oomblik is nie. Ek soek hom ook nie. Want sien, ek kon nog oor die 8 minute liegstorie kom, maar as jy sarkasties gaan wees oor my oefeninge dan kan ons nie maatjie wees nie!

En wie wil in anyway soos Billy Blanks lyk….

Onskuldig…

Glo my, daar is niks beter om jou dankbaar te maak vir jou eie lewetjie en die mense daarin as om in so ‘n groot kompleks te bly nie. En party dae is jy selfs dankbaar om in die kompleks te bly!

In die jare wat ek nou al in die kompleks bly het ek al baie dinge gesien.

Daar was die Tennessee Wals tannie wat nie net vir arme Liani May ‘n paar aandele gekos het nie, maar ook vir haarself ‘n nuwe skuifdeur bekom het in die proses. Eintlik wou sy net alleen na haar gunsteling liedjie luister… net jammer die res van die kompleks bewoners het nie so baie daarvan gehou nie, en die dat Bellville, Brackenfell en as ek my nie misgis nie, Parow se volle polisie mag toe hier opdaag.

Hier bly ‘n omie met net een arm. Hy is dierbaar, bestuur self sy motor en versorg sy tuin baie mooi. Moet netnie vir hom waai as hy tuin natmaak, en sy vrou staan langs hom nie…

Die volksvreemde doop ‘n paar jaar gelede in die woonstel langs my was hartroerend. So ook die eetgoed wat ek na die tyd ontvang het vir my geduld. Eintlik is geskenke vollop… van ‘n oats koekie tot ‘n week oue koerant.

Ons kompleks spog nie net met ‘n reenboog van nasies wat meestal in harmonie saamleef nie, maar ons is ook die voogouers van ‘n swerm vrugbare kolganse. Hulle wag geduldig by die hek, en tailgate enige voertuig as hulle wil inkom.

Mense hier ry ook enigiets van ‘n datsun 1400 bakkie, ‘n ducati motorfiets (jip, hy’s rooi) en party stap sommer. En omdat spasie beperk is was jy maar jou buurman se kar ook saam met joune.

Maar ek het nou lanklaas iets gesien soos wat ek verlede Vrydag gesien het. Dit het my so gegooi, eintlik was ek gefassineerd, en kon nie wegkyk nie! ‘n Aantreklike jong man, wat ek nognie voorheen gesien het nie stap verby terwyl ek my kosblik agter die sitplek probeer uitkry, met sy voël… vir almal om te sien!!!

Mense het gekyk, en gegiggel, en weer gekyk. Ek meen, vrek man, dis darem baie koud, veral in die aande! In die blok oorkant keer ‘n vrou woes om haar kind terug te hou, die wil met alle geweld agter die man aangaan, amper soos die rottevanger in daai storie!

Nou miskien was dit die skok of die koue, of miskien het ek netnie mooi gekyk nie, maar ek weet eerlikwaar nie of dit ‘n budgie of ‘n kanarie was wat die knaap op sy skouer gehad het nie. Net dat hy geel was.

En ons mag mos nie troeteldiere aanhou nie…

Die dag toe my water gebreek het

Julle… hierdie hitte is nie goed vir my gestel nie.  Ek vermy die studeerkamer by die huis soos ‘n pes… dit is immers waar my oefenfiets staan.  Ek het ‘n week laas my bed opgemaak… want dis nie nodig as jy bo-op die komberse slaap nie.  En die enkele plant in my besit (al vandat ek 13 jaar oud is) kry elke dag ‘n beroerte en dit vat mooi praat en baie water om hom aan die gang te hou.

Ek verkies om in my kamer te bly, waar daar aircon is en die mure ‘n koel blou geverf is.  Dis goed vir die siel en ek sit ook nie aan alles vas nie.

Daar kom egter daardie tye wat jy noodgedwonge die koelte moet agterlaat en die hitte aandurf vir noodsaaklikhede… jy weet… soos toiletpapier.  Dis gewoonlik dan wat ek winkels kies waar ek weet voldoende aircon is sodat ek die blootstelling aan die hel so kort as moontlik kan hou.

Die naweek toe is die winkel wat ek toe kies se aircon gebreek.  Of een van daai koulike mensies was in beheer van die knoppie en het dit toe op heating gaan sit… terwyl dit 42 grade buite is… in die koelte.

Maar ek het die goed nodig, het al die pad gery so druk toe maar deur.

Ek soek ‘n paar goed, onder andere die bestanddele vir jalapeno poppers wat ek by vriende geproe het en wat ongelooflik lekker is!  Een van die bestanddele is Danish Feta, die parmesan geur.  En ek is taamlik beindruk toe ek dit wel kry!  Ek kan ook bysê, ek haat ‘n trollie, so ek vat altyd daai goed met die mandjies.

Nou kyk, die oomblik toe ek by daai winkel ingestap het, toe het ek besef dat ek hier met ‘n plan moet shop.  Ek kan nie my koue goed eerste inlaai nie, dié moet vir so lank as moontlik in die veiligheid van hulle koelkaste bewaar word.  Ek begin dus toe aan die anderkant van die winkel, en loop soos wat dit vir my voel heeltyd stroomop teen die massas wat blykbaar gevoelloos is teen die hitte, hulle trollies vol koue goed.

Twintig minute, toe is ek klaar, en gaan staan in een van die lang rye.  Almal het seker maar gehoop vir ‘n koel winkel, maar nou lyk hulle net bedonnerd.

Die volgende oomblik hoor ek ‘n pop-geluid… en skielik is my voete nat.

Die gedagtes wat deur my kop flits wissel van ‘hoe het ek nie geweet ek verwag ‘n baba nie’ tot ‘nie hier in die winkel nie’.  Ek kyk verward na die persoon voor my in die ry… maar dis ‘n jongerige ou wat lyk of hy nognie wakker is nie.  Ek vlieg om, net om in die gesig van ‘n taamlike bejaarde dame vas te kyk. My verwarring het nie einde nie.

Dis eers toe ek die logiese doen, en afkyk na my mandjie-trollie dat ek besef wat gebeur het.  Die bietjie hitte waaraan ek my Danish Feta, parmesan geur blootgestel het, het hom laat besluit tot hier toe en nie verder nie, hy pop.

So as jy ooit in ‘n winkel staan by die 5de till punt rond, en jy kry so ‘n parmesan geurtjie, veral op ‘n warm dag, dink tog aan my.  En as jy wonder wat die regte noodprosedure is om te volg sou jou parmesan gegeurde Danish Feta ooit pop… die antwoord is dat ek nie weet nie.  Maar wees verseker dat jy al my simpatie het!

Die dinge van ‘n kind

Vroeër die week besoek ek toe ‘n health centre & spa.  Mens kan amper vir enigiets soontoe gaan, van jou toonnaels laat knip (die hemele behoed my dat iemand ooit aan my tone moet vat) tot ‘n massage ontvang of iemand kry wat vir jou ‘n eetplan uitwerk.  Jy kan ook hare knip en make up doen.  ‘n Baie smart plek, maar in ons ekonomiese klimaat nie sommer iets wat ek baie doen nie.

Nou by hierdie spesifieke sentrum is die ‘wagkamer’ heel afgesonder.  Jy word deur ‘n gangetjie geneem om daar uit te kom.  Hier kan jy rustig wag vir jou afspraak, tydskrifte lees en koffie drink.  En dit is gelukkig geensins soos ‘n dokter se wagkamer nie, almal hier het iets om na uit te sien.

So word ek na die kamer begelei, en sit en blaai verveeld deur ‘n tydskrif toe ‘n vriendelike vrou met haar dogtertjie instap.  Ek skat die kleinding so 5 of 6 jaar oud, die pragtigste blonde hare.  Haar ma wys vir haar baie mooi waar die tan can vertrek is, en vertel haar dat sy net ‘n klein rukkie daar gaan besig wees, en dat die dogtertjie gladnie mag rondloop nie, en ook nie moet raas nie.

Die kleintjie belowe te plegtig dat sy dit sal doen, en met haar poppie en boek op die skoot kon dit nou net sowel ‘n engeltjie gewees het wat daar sit.  Ek glimlag vriendelik vir die dogtertjie, versigtig om nie bietjie soos ‘n freak te lyk nie.

En die gewag raak toe nou ‘n bietjie lank.  Tjoepstil sit ek en die dogtertjie daar.  Haar ma het immers gepraat, en nadat ek lank my vriendinne wat kinders het dopgehou het (om eendag ‘n super ma te kan wees) weet ek dat jy nooit ‘n ma se opdrag verontagsaam nie.  Never!

Dis toe ek weer loer na die dogtertjie se kant toe wat sy oorleun na my, behoedsaam rondkyk en fluister: “Why do you have to sit here?”

PS: Aan al my vriendinne met kinders, ek respekteer julle so baie!

Stealth Mode

best_friends_for_girlsSo is ek toe die afgelope naweek langs die rivier. Eintlik moes ek nie gegaan het nie, ek is immers op standby by die werk maar het maar gehoop dat niks pype bars nie (daar het) en dat alle kontrakteurs opdaag (hulle het nie). Maar dit was ‘n vrek lang jaar en dis spesiale memories saam met hartsvriende.

Die Saterdagoggend het heel rustig begin, daar was ‘n koeltetjie in die lug en die voorstel word gemaak dat ons gaan kayak. Nou ek het lank terug my les geleer met enigiets wat ‘n spaan insluit. En net omdat jy al baie op ‘n boot was en gereëld die akwarium besoek beteken nie jy is ‘n kenner nie. Ook nie dat jy enigsins weet wat om met die spaan te maak nie.

So is ek eers heel beskeie met “ag gaan julle maar”. Dit word egter summier doodgepraat en so land ek alleen op ‘n massive geel gevaarte. Sonder opleiding en sonder ‘n life jacket of safety video. Netso! Dit is rondom hierdie oomblik wat ek begin vermoed dat ek nie helemal so simmetries gebou is as wat ek gedink het nie. My regterkant, en spesifiek die regter boud is baie baie swaarder as die linker ene. Maar ek is in, ek is regop en ek kan die geel ding beweeg. My roeibeweging is ietwat komies… ek het nog net ‘n paar dragon boat races gedoen. Nou sien jy daai prentjie…

Die roeiery is toe egter baie lekker, die uitsig is fantasties, die water spieëlglad en elke nou en dan is daar ‘n impulsiewe resies (wat ek natuurlik elke keer wen), maar vanweë die kompeterende geaardheid van my roeimaat hou ek maar bietjie terug.

(Ok, hierdie is MY storie, laat ons dit nie spoil met nietige feite nie)

Ons maak grappies en gesels en ek raak gemaklik. Ek word gewaarsku dat daar ‘n effens briesie gaan wees as ons omdraai, maar ek is so chuffed dat ek nog binne (alhoewel bietjie nat agv my roeimetodes) in die kayak is dat ek geen beswaar maak teen die bietjie verder roei nie.

Dis toe ons omdraai wat ek die ware betekenis van eufemisme verstaan. Die elemente is ewe skielik kwaad! Die stroom vloei so sterk (heaven knows waarheen, want ons is in ‘n freakin kanaal) en die briesie is sommer net plein wind. Ewe skielik moet ek roei vir my lewe. Want ek weet nie of daar watervalle in die kanaal is nie, en ek het nognie ontbyt gehad nie! En ek kan sommer klaar voel waar ek die volgende week orals gaan styf wees.

So kom ons by die jetty aan. Almal klim mooi uit en beduie presies waar ek watter liggaamsdeel moet plaas om ook uit te klim. Ek probeer my uiterste bes om die maneuvers so vroulik moontlik uit te voer. En die volgende oomblik is ek binne-in die water! My mater en die kinders lag so, die flippen geel kayak word amper verloor!

Ek ervaar ‘n oomblik van absolute verbystering, hoe kan so ‘n dierbare vriendin so ‘n wrede ding aan my doen! Ek kan haar laaste woorde nog hoor… “lig jou boude, ek het die kayak”. Kort daarna het ek desperaat probeer om onder die jetty uit te bly (daar is mossels en goeters wat glibberig op ‘n nie-goeie manier is daar onder!!). En die geel gevaar wat ek vir meer as ‘n uur kon balanseer, onewe boude ten spyt tip toe ek wil uitklim!! Ek weet darem nie. Dalk het ek verkeerd gehoor. Dalk was haar woorde eintlik “lig jou boude sodat ek gou die kayak kan tip, want jou manier van roei alleen was nie snaaks genoeg nie!”.

Anyway… ons is nog vriende.

En dit sê nogals baie.

Want later daardie selfde dag is ek deur die einste mater (vir die eerste keer in my lewe) by ‘n supertube afgeboender. En ek verdrink toe amper haar kind! Ek self het meer as my week se kwota water gesluk in die proses, maar moes skaars 30 sekondes later WEER die proses herhaal! So asof niks gebeur het nie, en ek gewoonlik so nat is!  (By the way, die trippie het ‘n stop by Pepstores ingesluit vir droeë onderklere)  Sadistic of Masochistic, ek wetie. Maar ek burp steeds bietjies soutwater as ek daaraan dink.

Vir die res van die naweek was ek nie veel droeër nie… maar het tussen die snot en konfyt en spoeg en creme caramel oorleef en groot pret gehad. Ek het wel battle scars as bewyse, my lyf is so ‘n ligblou/groen skynsel op plekke en sekere aksies waaraan ek baie waarde heg is gladnie moontlik nie.

Nou sal jy vra hoekom ek skryf oor hierdie misfortune.  Buiten vir die vele resies wat ek gewen het op die kayak was daar nie juis ander wen situasies vir my in die storie nie.  Ek skryf egter omdat ek iets baie waardevols geleer het.  Life operates in stealth mode.  Die lewe het ‘n manier om die speelveld gelyk te maak.  Elke keer as jy dink jy is beter as wat jy eintlik is, dan dop hy vir jou uit die kayak.  Elke keer as jy net ‘n bietjie te cocky raak, dan slinger hy jou by ‘n onbekende supertube af.  Maar as jy die regte vriende het, (en mooi genoeg na hulle kyk) sal jy altyd onder die jetty kan uitkom en daar sal altyd ‘n handdoek wag as jy daar staan in druppende klere.

Wees lief vir mekaar…