Obelix en die Kaaswors

So meld ek jare terug aan as eerstejaar by my koshuis op Stellenbosch. My kamermaat lyk na ‘n gawe meisietjie. Pas my so net duskant die middel, maar ten minste praat sy Afrikaans.

Tussen min slaap, registrasie, liedjies sing en blommetjies vou vir vlotte, is daar maar min tyd om mekaar te leer ken, maar ons kom darem agter dat ons na verskillende radio stasies luister, en dat sy avo verpes, en ek nie Bovril eet nie.

En met daardie beperkte kennis land ons saam een middag tussen hope crinkle paper en foamalite, besig met die sieldodende taak van blommetjies vou. ‘n Huiskomiteelid loop in, en met die gebruiklike rympie agter die rug, word 2 vrywilligers gevra om Saterdag tydens vlotte diens te doen by die koshuis se stalletjie, waar kaaswors en roomys verkoop sal word om die fondse aan te vul.

Nou sal ek seker nooit weet of dit was omdat sy gatvol was vir blommetjies, en of dit ‘n oordosis kaffeine was nie, maar my nuwe, vreemde kamermaat het my een kyk gegee, en ons name uitgeroep, asof my uitdrukkinglose gesig nou enigsins vir haar soos ‘n ja gelyk het! Mens kon amper die sug van verligting hoor van elke ander eerstejaar in die koshuis.

So by so breek Saterdag toe aan, en die kostuums word aan ons oorhandig, Asterix en Obelix. Nou mens hoef nognie ‘n graad te hê om te weet dat Asterix die kleintjie en Obelix die grote is nie! Terwyl my kamermaat ‘n eenvoudige hempie en broekie met ‘n beltjie en ‘n swaardjie kry, word my uitrusting in fases aangedra vir die groot opdress. Die boude is sulke layers spons, en dit word afgerond met ‘n paar rooi vlegsels.

En ek weet daar en dan dat ek nooit sulke boude wil hê nie! Met elke tree gee elke boud 3 wobbles en dit voel of ek ‘n ekstra persoon agter my aansleep. Maar ons lag lekker, en besluit dat as ons net eers tussen al die ander stalletjies is, gaan dit nie so erg wees nie.

Maar om by die stalletjies te kom, blyk toe nie so maklik te wees nie. Niemand, nie eers ‘n tweedejaar, wil vir ons in ons oulike uitrustings ‘n lift gee nie! En ons moet stap. Ek moes geweet het dit gaan ‘n prettige uitstappie wees toe een van die spons boude sommer al met die uitstap vassit in die skuifdeur.

En so stap ons (ok, ek het meer gewaggel) in Dorpstraat af na die stalletjies. Enigiemand wat al ooit in Stellenbosch was tydens Karnaval, sal weet dit is nie net locals wat kom kyk nie, maar ook vreeslik baie oorsese toeriste. En ons is toe net te snaaks vir die honderde duitsers langs die pad. Dit vat ons baie langer as normaalweg om daar uit te kom, grootliks as gevolg van my boude wat ons bietjie terughou, maar ook omdat ons elke paar tree gestop word deur ‘n toeris met ‘n duur kamera, wat nie kan glo wat hulle sien nie!

Uiteindelik by die stalletjies, en asof dit nie genoeg is dat ons klaar redelik belaglik lyk nie, word ‘n bord om elkeen van ons se nek gehang. My kamermaat se bord sê Marcel’s Frozen Yogurt, en myne, ja, jy’t reg geraai, Kaaswors!

Vir ure het ons rondgeloop, en vele mense vermaak en oorreed om roomys en kaaswors te koop. Ek en my spons boude is ‘n paar keer platgeduik deur studente wat dit netnie kon weerstaan nie en my kamermaat moes maar elke keer help om my weer op my voete te kry. Maar tussen die rondval en opstaan deur is daar elke keer ‘n versoenings offer aangebied, in die vorm van ‘n bier, ‘n chocolate of self ‘n toebroodjie.

Dit was ‘n lang dag, maar geweldige pret. Sal ek dit weer doen? Hell yeah!

1 Comment

Leave a Comment

Your email address will not be published.