Dis nou maar wors….

Ek het nou die dag besef dat ek al ‘n taamlike tydjie bly in my woonstel.  En ek love dit!  Dis groot genoeg en na jare se TLC is dit vir my baie mooi en baie gerieflik ingerig.  Ek het baie nice bure, en buiten vir nou en dan ‘n doef doef kar is dit heerlik stil.

Die beste van dit is egter al die herinneringe!  Kuiers op die stoep, in die kombuis en selfs eenkeer in die badkamer!  Die kos wat al hier voorgesit is, is van braaie tot driegang gourmet etes,  van vetkoeke tot slaai.  Mense van verskeie nasies het al saamgekuier, van die Chinees wat gedink het hy is in Botswana, tot die Zims wat nog nooit lasagne gesien het nie.  En my skoonmakers dink sweerlik ek is ‘n recovering alkoholis wat weer ‘n terugslag het, want eers was daar BAIE wyn (toe ek by Distell gewerk het), en toe baie min, en nou weer BAIE!

Ek lag egter steeds as ek terugdink aan een voorval, ‘n hele paar jaar gelede.

Dit was in die tyd toe ek nog gedink het die woonstel kan duisende mense vat, en met elke kuier het die mense letterlik uit die arme plek gepeul!  Musiek was hard, kos was cheap en dit is ‘n absolute wonderwerk dat ek nooit ‘n boete gekry het nie!

Ons het weereens ‘n braai gehou, en die goedkoopste ding om te braai… wors.  (Slaai was bloot piesang en jogurt of ‘n blikkie koue sweetcorn en die wyn het uit ‘n boks gekom)

En so staan almal rond, party in die kombuis, iemand op ‘n selfoon in een van die kamers, nog ‘n paar by die musiek en ‘n hele klomp buite op die stoep, die braaiers.  Ek kon nognie ‘n ordentlike braaibak bekostig nie, so die wors is in ‘n plastiekbak.

En so tussendeur die kuier op die stoep word ‘n wilde storie vertel (met die nodige gebare) en die volgende oomblik tuimel die hele bak met wors by die stoep af.  En dit blyk toe ook ‘n baie effektiewe manier te wees om ‘n klomp raserige vriende tjoepstil te kry.  Almal staan en loer na die wors wat uitgestrek lê tussen buurman se varings!

Nou kyk, ek het oulike vriende (ek kies hulle versigtig) en as dit enigiets anders was wat by daai stoep afgeval het, sou ons seker die ordentlike ding gedoen het en aan buurman onder se deur gaan klop het.  Dit was nog gladnie laat nie, en hy is ‘n baie nice ou.

Maar niemand het regtig kans gesien om aan iemand se deur te klop en te moet verduidelik dat jou wors in sy tuin lê nie!!!

Die langste van die manne het toe maar dit op hom geneem, en by die stoep afgeklim, tot binne in buurman se tuin, die wors ontknoop uit die plant, en met die bak (en wors) tussen sy tande vasgeknyp weer opgeklim teen die stoep.

En asof niks gebeur het nie, het almal aangekuier.  Ek het so ‘n week later by die ou tannie in die blok gehoor sy het iemand hoor ‘whoooheeee’ gil, maar dat dit haar nie juis gepla het nie.  Ek het darem vir my ‘n lekker braaibak gaan koop daarna, en nooi deesdae maar ‘n klein groepie mense op ‘n slag.

‘n Mens mors nie met wors nie…

 

 

2 Comments

  1. Hahaha…dıs ‘n lekker storıe…maar dıt gaan oor dıe vertel wat so lekker ıs. Hoop om vır ‘n volgende worsbraaı genooı te word!

Leave a Comment

Your email address will not be published.