My kar se klingel

Hyundai-i30_2013_800x600_wallpaper_06Jy weet mos hoe dit is as jy iets nuuts koop.  Vol opgewondenheid toets jy hom uit, en uiteraard verwag jy dat alles sal werk.  Soos in 100%.  Niks mag missing wees nie en hy moet presies werk soos die verpakking sê hy sal.  As een van sy eienskappe is dat hy ‘stil’ is, dan moet hy nie raas nie.

So koop ek toe mos ‘n nuwe kar.  ‘n Baie grand ene, met meer gadgets as enigiets wat ek al ooit besit het, en my absolute droomkar.  Ek eye hom al van 2010 af.  En hy is presies soos wat ek verwag het ‘n splinternuwe kar sal wees, pragtig, skoon en stil.

Tot so 2 maande gelede…

Nou moet ek natuurlik net vir jou ‘n klein bietjie geskiedenis ook gee.  Ek ry tans die Hyundai i30.  Voor hom het ek die i20 gery.  Vir ‘n jaar.  En hom ingeruil oor hy raas.  Jip, sy koppelaar het iets allerverskrikliks gesqueek.  Ek moes wag tot die hele kompleks wakker is voor ek kon ry en ek kon nie meer deur drivethru’s ry nie, want daai freakin afdakkies laat die squeek weergalm.

Nou ek het die hele Wes-Kaap se Hyundai’s probeer en op die Somerset Wes ene gesettle. En ek gaan ruil toe oombliklik die i20 in by die verkope afdeling toe die vroutjie by die diensafdeling vir my die kwotasie gee om van hierdie squeek ontslae te raak.  In die haas sommer my ou sonbril in die kar vergeet… hulle hou hom nou nog vir my.

Maar so het ek ‘n nuwe kar (en kry toe maar ‘n nuwe sonbril) en ek LOVE dit.

En toe kry hy ‘n squeek.

Eers wou ek dit nie glo nie, gedink dis dalk die klippies op die pad.  Maar selfs op ‘n klippielose pad het hy so ‘n rattle.  En dit irriteer my so dat ek vir ‘n hele week lank sonder my radio ry om te probeer uitfigure waar die rattle presies sit.  Dis iewers links van my, en ek bly dink dis die passasiersdeur.

Ek probeer alles, ry verskillende paaie, ry vinniger, ry stadiger, klim by die passasiersdeur in, maak die deur toe op ‘n lappie, verstel die spieeltjie, maak die cubby leeg, maak die cubby vol, en laat selfs die kar deur ‘n intense super valet & politoer sessie gaan.  Niks makie…

Uiteindelik maak ek ‘n afspraak by Hyundai, dis nog ‘n tydjie voor sy eerste diens, en my bloedruk gaan dit nie maak nie.  Vriendelik soos altyd vat hulle hom sommer eerste in, en sê ek kan wag, hulle maak hom gou reg.  ‘n Halfuur later staan daar ‘n baie omgekrapte mechanic na my kar en kyk, en die dametjie kom sit langs my met haar hand op my skouer.  Ek dog sy gaan nou vir my vertel my kar het die gees gegee.

Sy praat simpatiek.  Hulle het nou alles wat moontlik los kon wees weer vasgedraai, en sommer gelubricate ook.  Maar dit lyk nie of daar iets los was nie, maar ek is welkom om enige tyd weer terug te kom.

Die middag ry ek huistoe, en die rattle is weg.  Ek bel summier die vroutjie om tog net te sê vreeslik dankie vir die moeite, hy is tjoepstil.

Die volgende oggend ry ek bietjie later, en dadelik is die squeek terug.  Stilletjies vloek ek eers my kar, toe Hyundai Somerset Wes.  En toe (met my radio af) begin ek hard dink.  Hoekom squeek hy net in die oggende as ek werk toe ry?  In die middae is hy dan doodstil.  Is dit dalk die winter se oggendkoue? Is ek net semi doof in die middae?

En soos ek oor die polkadraai heuweltjie gaan kom die son op, en hier links bo my kop haal ek my nuwe sonbril uit sy rakkie.  En skielik, met die son uit my oë raak my verstand helder.  Die squeek is weg!

Dat die ding nou die hele tyd hier reg voor my oë moes wees!

PS: Ek wonder nog oor wat ek nou moet doen. Hou mechanics van blomme?

A is vir Adéle

animalalphabet‘n Paar weke terug het ons my werk se AGM gehad.  Nou as jy nie weet waarvoor AGM staan nie… dan bly jy tien teen een in ‘n lekker gemaklike huis, vêr genoeg van jou bure om nie te weet wat hulle aandete is nie.  Jy werk waarskynlik ook nie.  (Annual General Meeting, vir as jy ook nie weet hoe om google te gebruik nie).

Nou ek is goed vertroud met hierdie tipe vergaderings.  Ek bly immers NIE in ‘n groot huis nie, en moet elke jaar so een bywoon.  En ons het hom nou al so reg gekry dat jou koppie koffie by die huis nog so lou sal wees teen die tyd wat ons klaar is.  Chop chop.

Nou die werk se vergadering was ‘n ander storie.  Nou nie uitermate lank nie, maar ek bly nie by my werk nie, so het nou nie regtig ‘n saak oor of die geboue duifblou of duifgrys geverf gaan word nie.  Maar nogtans is dit ‘n belangrike geleëntheid vir die mensies.

Met die nader kom van die vergadering is ek toe nou so rofweg 4 maande daar, en darem al permanent aangestel.  Almal stres vreeslik, en weke voor die tyd al word daar gewerk aan powerpoint slides en toesprake en volmag vorms.  Projektors en mikrofone word getoets, en weer getoets. Ek en my bestuurder het lang gesprekke oor persentasies en grafieke.

Uiteindelik breek die dag aan, en dit voel amper of daar vanaand ‘n internasionale produksie van Phantom gaan plaasvind, reg daar in ons eetsaal.  Die kostannies trek hulle nuutste uniforms aan, nuwe tafeldoeke word aangery en die projektor skerm kry eers sy staan nadat ‘n komitee gestig is vir hierdie doel.

En toe gaan sit hulle wragtag vir my ‘n stoel reg voor, so skuins na links neer.  Nou moet ek ook net noem dat in die land van die blindes, of in my geval die bejaardes, is ek blykbaar die enigste een wat die powerpoint presentation kan beheer sonder dat die rekenaar opblaas of alles uitgevee word. Vandaar dan nou hierdie unfortunate posisie.

So stroom die mense in, natuurlik meer vir die sop, brood en wyn na die tyd.  Want wragtag, dit stormreën buite, maar die mense kom!  En die eetsaal bars uit sy nate.  Ek sit soos ‘n sirkus apie reg voor met die laptop en smile dat my wange lam raak.

My 3 kollegas neem stelling in aan die agterkant van die saal, reg met ‘n spaar mikrofoon, batterye en ‘n noodhulpkissie.  Jy kan die spanning in die lug voel.

Alles loop klopdisselboom, regtig goed, ek druk my knoppie op presies die regte oomblik, die sprekers praat kort en kragtig, en die sop roep duidelik hard, want niemand vra vrae nie. Buiten vir die oomblik toe die voorsitter van instandhouding komitee almal meëdeel dat die uitgang na die gronde vir 3 maande gesluit sal wees, is daar ook nie enige gevaar oomblikke nie.

En toe moet die voorsitter van die finansies komitee sy 2 sinne sê…

Innig bedank hy eers my bestuurder vir die harde werk wat in die voorlegging ingegaan het, en toe vir my:  “En baie dankie vir jou harde werk en geduld Adeeelhuh”

Soos een man ruk my drie kollegas se koppe op uit hulle semi-slaap daar agter, en ek probeer alles en almal om my uitblok.  Jy kan verwarring sien op die see van gesigte.  Party wonder of hulle my nog die hele tyd verkeerd aanspreek, ander sit en lag, en party staan amper op uit hulle stoele om te probeer sien wie hierdie ‘nuwe’ persoon is wat so hard werk en so geduldig is. Die kollegas en verskaffers begin oor en weer whatsapp, en ek moet my foon in my sak druk om die flikkerende liggie weg te steek.

Wel, ons het almal heel en in een stuk aan die anderkant van daai vergadering uitgekom.  Die sop was heerlik, die wyn het gehelp en ek kon nog my beauty sleep inkry voor die volgende oggend se werk.

Dis meer as ‘n maand later, en my kollegas (asook die tuinman, kostannie en handy man) begin nou nog eposse of sms’e na my met “Adeeelhuh”.  Die inwoners is verward, en noem my enigiets van Adéle tot Adeil tot Adeelhuh tot Aaaadill.

Ek reageer maar op alles.

Dankie tog ek het net een naam …